Altijd goedgezind … en dankbaar! - Yvonne

Dat de thuisverpleegkundigen ervoor zorgen dat Yvonne op 91-jarige leeftijd nog thuis kan blijven wonen, betekent heel veel voor haar. Ze is hen dan ook erg dankbaar: “Wat kan iemand van mijn leeftijd nog meer willen dan thuis wonen en goed verzorgd worden?”

“ ’s Ochtends maken 2 dingen mij blij: dat ik leef, en dat ik thuis ben”

Yvonne is een krasse negentiger uit Leuven. Geen greintje zelfmedelijden te bespeuren wanneer verpleegkundige Hilde ’s ochtends over de vloer komt om haar te verzorgen. Want kwaaltjes en klachten, die zijn er. Maar een positieve ingesteldheid én het geluk van nog steeds thuis te wonen … dat houdt Yvonne kwiek!

Oost west, thuis best

Yvonne’s leven liep niet altijd over rozen. Na heel wat pieken en dalen helpt het Wit-Gele Kruis haar nu dagelijks om haar oude dag waardig door te brengen. In haar eigen huis – en nergens anders:

Ik heb altijd gezegd, steek mij niet in een tehuis. Dit huis is mijn thuis en hier wil ik tot mijn laatste dag blijven, punt aan de lijn. De dokters en mijn familie waren het daar soms oneens mee, maar het Wit-Gele Kruis is er altijd voor mij geweest. Ik ben zelfs naar de trouw van verpleegster Martine geweest! Dat was een fantastische dag.

“Wat kan iemand van mijn leeftijd nog meer willen dan thuis wonen en goed verzorgd worden?”

Ik wil maar zeggen: de zorg die ik hier krijg is even goed als die in een rusthuis en de band met de verpleegkundigen is nog veel persoonlijker. Waarom zou ik dan mijn zelfstandigheid opgeven, mijn huis? Komt er een dag dat ik nog meer hulpbehoevend word, dan weet ik dat ik gewoon in hogere mate gebruik kan maken van de diensten van het Wit-Gele Kruis. Maar vertrekken doe ik nooit!

Altijd goedgezind … en dankbaar!

Dat de thuisverpleegkundigen ervoor zorgen dat ik thuis kan blijven wonen, betekent de wereld voor mij. Hier heb ik al mijn boeken en fotoalbums, hier heb ik mijn tuin … In zo’n eenpersoonskamertje heb ik al een keer eerder moeten wonen toen ik moest revalideren, maar die levenswijze verstikte me. Zo wilde ik niet oud worden. Dankzij het Wit-Gele Kruis moest dat gelukkig ook niet.

De verpleegkundigen vragen me wel eens waarom ik altijd zo goedgezind ben, awel, omdat zij ervoor zorgen dat ik niet terug naar zo’n kamertje moet! En omdat ik weet dat ik met alles bij hen terecht kan. Of het nu voor een babbel is of om mij te helpen met aankleden en mijn medicatie te nemen, Hilde en haar collega’s staan elke dag voor me klaar. Ze geven me moed. En dat doet mij goed!

“Hoe ik zo oud geworden ben? Door altijd op mijn strepen te staan!”
Deel dit verhaal:

Bedankt!