Zussen in de zorg - Griet en Lieve Van Den Bosch
Griet en Lieve Van Den Bosch kwamen elk via een andere weg in de thuisverpleging terecht. Griet stapte meteen na haar studies en stage een auto van het Wit-Gele Kruis in. Lieve nam een omweg en volgde pas jaren later, dankzij het voorbeeld van haar zus.
"Inderdaad, ik was eerst!", zegt Griet. "Toen ik in mijn derde jaar verpleegkunde stage deed bij het Wit-Gele Kruis, wist ik het onmiddellijk: dit is het! En ik heb er nooit meer aan getwijfeld. Ik reed toen mee met An, zij is nog altijd mijn collega. Kort na mijn eindexamens ben ik gestart en ik denk niet dat ik nog ga veranderen.
En na 17 jaar nog steeds enthousiast over de job?
Griet: "Zeker, ik ben ook altijd heel fier als ik tegen iemand vertel waar ik werk. Of als er bijvoorbeeld een student meerijdt met mij. Dan zeg ik altijd dat het Wit-Gele Kruis een hele goede werkgever is."
Lieve: "Mij heb je alvast ook overtuigd! Ik werkte nog op een kantoor in HR Management toen Griet al thuisverpleegkundige was. Toen onze oma zorg nodig had voor ze naar het woonzorgcentrum verhuisde, kon Griet dat voor haar doen. Ik vond dat heel mooi. Ik voelde mij eerder een beetje nutteloos."
Je hoeft geen twintiger te zijn om verpleegkundige te worden
Wanneer maakte jij uiteindelijk de overstap naar de zorg?
Lieve: "Op mijn dertigste gaf ik mijn kantoorjob op en ben ik via de VDAB verpleegkunde gaan studeren. Je hoeft dus zeker geen twintiger te zijn om verpleegkundige te worden. Ik had toen zelfs een baby van 10 maanden. Tijdens mijn opleiding kreeg ik een tweede kindje en een derde nadat ik afstudeerde. Toen die 6 maanden was, ben ik bij het Wit-Gele Kruis gestart op de avonddienst, zo kon ik overdag bij mijn baby blijven. Dankzij Griet wist ik sowieso al veel over de job en tijdens mijn stage reed ik ook mee met haar."
Hoe vullen jullie vandaag de job in?
Lieve: "Ik heb altijd in de mobiele equipe gewerkt. Wij werken over een grotere regio en springen bij waar nodig. Ik werk ook alleen 's avonds, want dat is handig met kinderen. Ondertussen heb ik er vier!"
Griet: "Dat is ook meteen het grootste verschil tussen ons: ik heb extreem veel nood aan stabiliteit en structuur, orde, netheid, controle, ... Een vaste wijk geeft mij rust. Lieve is veel avontuurlijker en ook wel chaotischer. Hoe zij alles klaarspeelt met vier kinderen, chapeau!"
Lieve: "Ik kan mij inderdaad makkelijk aanpassen aan situaties. 's Morgens telefoon krijgen en dan pas weten waar ik die dag zal werken, is voor mij geen enkel probleem. Ik zou bijvoorbeeld nooit in een ziekenhuis kunnen werken, dan zit je zo vast tussen vier muren. Met je auto heb je veel meer vrijheid.
Zus, vriendin, collega of patiënt, we behoren allemaal tot de grote WGK-familie.
Alleen op de baan maar toch deel van een team.
Griet: "Dat klopt! Ik werk graag zelfstandig maar tijdens mijn ronde hoor ik toch altijd minstens één keer een collega. Sommigen zijn doorheen de jaren dan ook echt goede vriendinnen geworden."
Lieve: "Patiënten zijn natuurlijk het meest vertrouwd met de zorgmedewerkers maar ook onze ondersteunende collega's zijn onmisbaar. Ook zij spelen een belangrijke rol in de warme en kwaliteitsvolle zorg die wij bieden."
Griet: "We kunnen altijd terecht bij hen!"
