Een verpleegkundige in de huisartsenpraktijk: win-win-win voor verpleegkundige, huisarts én patiënt

Joyce, jij bent nu zo’n 3 jaar aan de slag in huisartsenpraktijk De Veemarkt. Hoe is dat ooit begonnen?

Joyce: “Ik werkte al een paar jaar als diabeteseducator toen ik op Tintranet zag dat er een vacature openstond om als verpleegkundige in de huisartsenpraktijk te beginnen. Ik was meteen enthousiast en na de sollicitatieprocedure mocht ik in september aan de opleiding beginnen.”

Wat sprak je zo aan in de job?

“Als diabeteseducator had ik geen duopartner meer en ik miste daardoor het nauwe contact met collega’s. Daarnaast wou ik me ook meer verdiepen in de technische handelingen.

In de job als VIHP vond ik beide terug: meer contact met collega’s en meer technische zorgen. Die combinatie van een groep rond je te hebben en de verantwoordelijkheid om initiatief te nemen, projecten op te volgen en zelfstandig consultaties te doen, ligt mij echt.”

Jij bent iets recenter opgestart, Katrien. Hoe heb je die combinatie van de opleiding en het werk beleefd?

Katrien: “Ik werk al 28 jaar voor het Wit-Gele Kruis als referente wondzorg en stomazorg, en als mobiele verpleegkundige, maar ik merkte dat de job fysiek te zwaar begon te worden. Van daaruit ben ik beginnen zoeken naar iets anders en zo kwam ik bij de vacature voor VIHP terecht. Het preventieve luik in de gezondheidszorg in combinatie met de vele technische zorgen sprak me wel aan, dus ik heb me kandidaat gesteld.”

Schrok de verplichte opleiding jullie niet af?

Joyce: “Ik volgde tijdens mijn loopbaan al verschillende opleidingen, zoals die van diabeteseducator, dus de opleiding op zich schrok mij niet af. Al was de combinatie van studeren, stage lopen, werken en mijn gezin met twee jonge kindjes wel heel erg pittig. Ik heb net voor de examens zelfs een week verlof genomen om mij even af te zonderen en echt oldschool achter de boeken te kruipen.”

Katrien: “Ik ben vroeger gestart als graduaatsverpleegkundige en heb de brugopleiding gedaan naar bachelorverpleegkundige. Daarna heb ik me verder bijgeschoold tot referentieverpleegkundige wondzorg en stomazorg, dus ik ben altijd wel blijven leren.”

“Die combinatie van werken en studeren was zeker niet evident. Tijdens mijn brugopleiding had ik nog twee kleine kinderen. Gelukkig kon ik toen rekenen op de steun van mijn mama. Ondertussen zijn mijn kinderen al volwassen en kon ik rustig studeren.”

Hoe voelde het om terug als stagiair op de werkvloer te staan?

Katrien: “Het was vooral zoeken naar mijn plekje binnen de praktijk en hoe het in zijn werk gaat in een huisartsenpraktijk. Alles was nieuw voor me. Ik had wel wat tijd nodig om me in te werken. Gelukkig heb ik veel steun gehad van mijn medestudenten en de artsen in de huisartsenpraktijk.

Joyce: “Die stages zijn echt nodig om je in te werken in de praktijk. In de huisartsenpraktijk heerst niet altijd dezelfde mate van structuur zoals wij die hier gewoon zijn. Dat was in het begin wel wat aanpassen.”

“De artsen waren het ook niet gewend om een VIHP in de praktijk te hebben. In het begin deed ik vooral technische zorgen, maar ondertussen volg ik meer projecten op en begeleid ik ook meer patiënten met chronische zorgen.”

Voor de artsen was het dus ook een zoektocht naar wat jullie als VIHP konden betekenen in de praktijk?

Katrien: “Ja, in het begin was het zoeken naar hoe we best samenwerken en het is nog steeds in evolutie. Zoals Joyce zegt, is de praktijk vaak minder gestructureerd dan zo’n grote organisatie als het WGK. Er zijn dan veel dingen die je kan aanpakken, maar stap voor stap. We starten projecten waar het volledige team achter staat.

Heeft jullie job ook een merkbare impact op de patiënten?

Katrien: Voor mijn kwaliteitsverbeterend project rond diabetes stuurde ik een uitnodiging voor een voetonderzoek naar alle diabetespatiënten. Nadat ik de patiënten had gezien die op de uitnodiging reageerden, ben ik ook gaan kijken wie nog niet was langsgekomen. Hen heb ik dan extra opgebeld of zelfs thuis bezocht. Het viel op dat net die groep een hoger risico liep.

Dat is wel iets typisch: wie zelf reageert op een uitnodiging, heeft het meestal al onder controle. Het is net de andere groep waar je dat extra duwtje voor moet geven die belangrijk is in de praktijk te krijgen.”

Joyce: “Patiënten komen ook vooral voor acute zorgen bij de arts: ze hebben een verkoudheid en de arts bekijkt hoe die moet worden behandeld. Er is vaak niet genoeg tijd om alle zaken daar rond nog op te volgen.”

“Ik heb wel het gevoel dat artsen er meer aandacht voor hebben sinds ik als VIHP ben gestart. Misschien omdat ze nu weten dat er ook ruimte is om het op te volgen? Ze kunnen nu makkelijker zeggen: ‘Je uitstrijkje is niet in orde, plan maar iets in bij Joyce’. Vroeger was hun agenda al volgeboekt en was het moeilijker om zo’n zaken in te plannen of op te volgen.”

Jullie job is heel veelzijdig. Hoe ziet een typische werkweek er voor jullie uit?

Joyce: “Ik werk vier dagen per week in de praktijk; op woensdag ben ik vrij. Op dinsdag hebben we ons vaste teamoverleg en op donderdag hou ik bewust een blok vrij om mijn projecten op te volgen. Dat gaat dan over de bevolkingsonderzoeken en het opstellen of bijwerken van protocollen. En op vrijdag staan de diabeteseducaties ingepland. Tussendoor steriliseer ik het materiaal en controleer ik de vaccins in de frigo. De dagen zijn altijd goed gevuld.”

Katrien: “Mijn week is nog iets meer opgedeeld, omdat ik in twee praktijken werk. Op maandag, woensdag en vrijdag werk ik in de voormiddag in de praktijk in huisartsenpraktijk De Harp. Woensdagmiddag en donderdag werk ik als referentieverpleegkundige wondzorg en op dinsdagvoormiddag werk ik in huisartsenpraktijk Rinus. Ik start mijn dag vaak met bloedafnames, daarnaast ook ECG’s, spirometrie, wondzorg, vaccinaties, oren spoelen, wratjes wegnemen, enzovoort. Tussendoor bekijk ik de patiënten die gehospitaliseerd zijn geweest, werk ik hun medicatieschema bij en vul ik nieuwe diagnoses aan. Met iedere patiënt die bij mij op consultatie komt, probeer ik de medicatiefiche, het vaccinatieschema en de bevolkingsonderzoeken te bespreken.

Wat zouden jullie collega’s meegeven die twijfelen?

Joyce: “Het is echt de moeite waard. De job is heel gevarieerd en uitdagend. Ik leer nog elke dag bij en zou het zeker aanraden.”