Het verhaal van mantelzorger Heidi
Thuisverpleegkundige Heidi (50) is mantelzorger van haar schoonmoeder Annie (85). Toen de man van Annie 25 jaar geleden stierf, wist ze al dat ze niet voor altijd alleen op hun boerderij zou blijven wonen. Ze wou vermijden dat haar kinderen de boel moesten onderhouden wanneer zij dat niet meer kon. Toen ze 70 werd, ging Annie op zoek naar een kleinere woning. Maar toen kwam zoon Marc met een ander voorstel: hij zou met zijn gezin verhuizen naar een kangoeroewoning waar ook Annie kon intrekken.
Heidi Roels
- Getrouwd met Marc
- Heeft twee kinderen: Bo (25) en Jetze (20)
- Is thuisverpleegkundige bij Wit-Gele Kruis
- Woont samen met haar gezin en schoonmoeder Annie in een kangoeroewoning
- Is mantelzorger van haar schoonmoeder en van haar vader
Welke voordeur?
"Het was zowel voor ons gezin als voor oma belangrijk dat onze woonruimtes gescheiden zouden zijn." Zegt Heidi. 'We hebben elk onze eigen keuken, badkamer, leefruimte ... We delen dus niets maar we hoeven toch niet buiten te komen om elkaar te bezoeken. We wonen hier ondertussen al 14 jaar samen. Onze Jetze zat nog op de lagere school. Hij kwam altijd langs de voordeur van oma binnen, want dan kreeg hij koeken." "Eigenlijk doet hij dat nog altijd, maar nu is het eerder om mijn steunkousen uit te doen.' Lacht Annie.
Zorg en zelfzorg
Toen ze nog op de boerderij woonde, had Annie haar heup gebroken. Elke dag nadat ik de kinderen op school had afgezet, ging ik haar verzorgen en helpen bij het huishouden. Toen beseften we allemaal dat het makkelijker zou zijn om oma te ondersteunen als we in hetzelfde huis zouden wonen. Ondertussen ben ik 14 jaar ouder en weet ik dat ik als mantelzorger ook goed voor mezelf moet zorgen. Daarom komen de collega's van Wit-Gele Kruis ook langs bij oma. Ik werk 's nachts en als ik daarna thuis ook nog een ochtendzorg moet uitvoeren naast mijn huishoudelijke taken, dan zit ik gewoon veel te laat in mijn bed om goed te blijven functioneren.
Samen uit, samen thuis
"Annie is een kranige dame, ze heeft ongetwijfeld nog vele jaren voor zich, maar de zorgbehoefte zal alleen maar groter worden natuurlijk," beseft Heidi. "In januari kreeg Annie een tia, sindsdien mag ze niet meer met de fiets of de auto rijden en doen wij de boodschappen, brengen haar overal naartoe, naar familie of de dokter. Het is handig dat we dan niet moeten rondrijden om haar op te pikken en af te zetten, we kunnen gewoon samen vertrekken en thuiskomen.
Zo zelfstandig mogelijk
"Toch trek ik er ook nog alleen op uit." vult Annie aan. "Alles wat op wandelafstand is, doe ik te voet: de kapper, de pedicure, ... En elke ochtend om 8u maak ik een wandeling met mijn rollator. Daarom heb ik nu een mobiel personenalarm. Ik wandel soms langs weggetjes waar bijna niemand passeert, mocht ik vallen, dan kan ik meteen op de alarmknop duwen. Ik probeer ook in huis zoveel mogelijk zelf te doen, ik poets en kook elke dag voor mezelf en soms komt Heidi me wat eten brengen dat over is." "Omgekeerd is dat trouwens niet zo, oma eet altijd alles op." zegt Heidi met een knipoog.
