"Ik had tijd nodig om te wennen aan de hulp van het Wit-Gele Kruis"
Suzanne werkt al 36 jaar bij het Wit-Gele Kruis, waarvan 30 jaar als vaste verpleegkundige in woonzorgcentrum Don Bosco. In 2018 leerde ze er zuster Alberta kennen, een fiere dame die op 100-jarige leeftijd gelukkig op haar leven terugkijkt.
Voor Alberta was zuster worden een roeping. “In het begin viel het gemis van mijn familie me zwaar en vroeg ik me af hoe ik het zou volhouden. Maar dankzij de steun van mijn gemeenschap en medezusters heb ik doorgezet. Ik kan zeggen dat ik een heel gelukkig leven heb gekend.”
Zorgende zuster
Zuster Alberta volgde de opleiding opvoedkunde. Ze werkte in verschillende internaten waar ze kinderen opving en een degelijke opvoeding gaf. “Ik wilde geen strenge zuster zijn, maar een moederrol opnemen. Ik speelde toneel, maakte mopjes en stond bij onweer ’s nachts op om de kinderen te troosten.” Na jaren van hard werk besloot de dokter dat het tijd was om rust te nemen. Zo belandde zuster Alberta in het woonzorgcentrum van de zusters van Don Bosco.
Een moeilijke aanpassing
“Ik had even tijd nodig om te wennen aan mijn nieuwe thuis, en vooral aan de hulp die ik hier kreeg. Het eerste jaar liet ik me niet verzorgen door de thuisverpleegkundigen van het Wit-Gele Kruis. Tot nu toe was ik me nog steeds zelf aan de wastafel en heb ik enkel hulp nodig bij het aantrekken van mijn steunkousen.”
Zuster Alberta
“De rijkdom van een religieus leven ligt in het feit dat we er nooit alleen voor staan. Als zusters delen we lief en leed met elkaar, en ook met de thuisverpleegkundigen. Zij worden opgenomen in onze gemeenschap. Suzanne heeft bijvoorbeeld een kleinzoon met een hartaandoening. We hebben voor hem gebeden toen hij geopereerd werd.”
“We worden verwend. Suzanne is een buitengewone verpleegkundige. Ik bewonder haar toewijding: ze maakt tijd voor een gezellige babbel, is altijd op tijd en perfect bekwaam. De afgelopen jaren heb ik Suzanne goed leren kennen. Zo weet ik dat ze het vaak te warm heeft. Omdat ik in de winter mijn verwarming wel eens wat hoger durf te zetten, ga ik ’s ochtends altijd piepen in de gang. Zie ik Suzanne? Dan zet ik mijn verwarming lager. Soms maak je met een kleinigheid een groot verschil.”
Verpleegkundige Suzanne
“Ik ben de beste versie van mezelf wanneer ik patiënten mag verzorgen. Ik was hier al 23 jaar de vaste verpleegkundige toen zuster Alberta toekwam. Het is een fiere vrouw die nog veel zelf wil én kan. Ik mag zelfs haar schoenen niet aandoen. (lacht) Je patiënt mag mens zijn, met eigen behoeften en noden. Door respect te tonen en uitleg te geven over het belang van compressiekousen, won ik het vertrouwen van zuster Alberta. Ze weet dat wat ze zegt veilig is bij mij. Daarom vertrouw ik erop dat ze extra hulp zal vragen wanneer het nodig is.”
“Tijdens een vorming leerde ik verschillende hulpmiddelen kennen om compressiekousen aan te trekken. Ik vroeg de zusters of ze een kousenaantrekker wilden aankopen om de belasting op mijn duimen te verminderen. Enkele dagen later stond er eentje klaar. Bij Don Bosco kom je terecht in een gemeenschap waar iedereen welkom is.”