Niets is te veel om Anna thuis bij mij te hebben
Anna en Gilbert zijn al 57 jaar getrouwd. Dan weet je dat het goed zit. Maar toen Anna dementie kreeg, moest het koppel hun leven aanpassen. Waar Anna jarenlang het voortouw nam, laat Gilbert zich nu van zijn zorgzaamste kant zien. En dat gaat hem goed af, zeker met de hulp van het Wit-Gele Kruis.
Hoewel Anna enkele jaren geleden al last kreeg van haar ziekte, trokken ze er nog dagelijks samen op uit. Ze had soms vergeetachtige dagen, maar fietsen lukte nog. Ruim twee jaar geleden kreeg hun leven een onverwachte wending. Gilbert: “Op een ochtend kon Anna niet meer op van de pijn. Ze verdroeg niks meer. In het ziekenhuis werd ze opgenomen met een zware blaasontsteking. Vanaf dan bleef haar toestand verslechteren. Na enkele dagen kon ze niet meer praten en was ze volledig immobiel. Daarna is het allemaal snel gegaan.”
Hulpmiddelen
Gilbert stond erop dat Anna thuis zou blijven wonen. Maar dan moesten er aanpassingen gebeuren. “Anna zorgde vroeger voor alles. Ik heb mezelf bijna moeten heruitvinden: ik kon bij wijze van spreken nog geen ei bakken”, lacht Gilbert. “Maar ik trok snel mijn plan en leerde ook om voor haar te zorgen. Niets is mij te veel om Anna bij mij te hebben.”
Dat betekende ook dat er extra hulp in huis nodig was. “Omdat Anna bedlegerig is, kwam ik in contact met het Wit-Gele Kruis. Zij adviseerden me over hulpmiddelen, zoals een alternating matras voor zowel haar bed als de rolstoel. Omdat ze amper beweegt, heeft ze weleens last van doorligwonden. Dankzij alle ondersteuning kunnen we alles goed opvolgen: de verpleegkundigen komen de wonden tijdig verzorgen en daarna kunnen we weer verder. Ik ben ook dankbaar voor de hulp en spring bij waar ik kan, bijvoorbeeld bij het aankleden.”
Innige band
Voor Gilbert is zaterdag een hoogdag, want dan komen de kinderen en kleinkinderen geregeld op bezoek. “Ik maak dan zelf het eten en zorg voor een uitgebreid menu. Iets wat ik 3 jaar geleden absoluut niet kon. Ik heb het gevoel dat Anna er ook van geniet. Ondanks haar ziekte hebben we nog steeds een innige band. Ik praat nog veel tegen haar en ze lacht geregeld als ik dichtbij haar ben. Ik ben echt tevreden dat ik haar nog bij me heb.”
Dankbaar voor alle hulp
Gilbert is heel tevreden met de hulp die hij krijgt van de thuisverpleging. "Ondertussen ken ik iedereen bij naam. Ik hoor soms zelfs al aan hun voetstappen wie het is. Sinds onze terugkeer uit het ziekenhuis komen ze dagelijks langs." Die inspanning verdient volgens Gilbert een extra attentie. "Ik geef al eens een cadeautje aan een zorg- of verpleegkundige als er iets te vieren valt. Dat is slechts een kleinigheidje om te tonen hoe dankbaar ik ben."