Wim verloor zijn linkerbeen en revalideert thuis verder
“Ik neem het leven zoals het komt”, vertelt Wim (70). Samen met zijn vrouw Nicole (73) verkocht hij wild en gevogelte op de markt. Tot hij jaren geleden moest stoppen door gezondheidsproblemen aan zijn rechtervoet na een ongeluk. Dit jaar verloor Wim zijn linkerbeen tot onder de knie door een vleesetende bacterie. Een verhaal over vallen en altijd weer opstaan.
Val met grote gevolgen
“Er lag sneeuw op het marktplein en ik ben stomweg over enkele elektrische kabels uitgegleden. Mijn rechtervoet stond helemaal scheef. Om mijn voet nog te redden, hebben de dokters het met titanium schroeven vastgezet. Mijn carrière als marktkramer en traiteur was voorbij omdat het fysiek niet meer mogelijk was. Daar had ik wel verdriet van. Ik moest iets opgeven waar ik heel mijn leven hard voor had gewerkt.”
Vleesetende bacterie
Begin dit jaar ging Wim naar het ziekenhuis omdat hij zich onwel voelde. Een vleesetende bacterie veroorzaakte orgaanfalen en de dokters moesten zijn linkervoet amputeren. “De eerste dagen was ik triestig en had ik tijd nodig om het een plaats te geven.”
Revalideren
Na de amputatie begon Wim met volle moed aan zijn herstel. Zijn sportieve verleden hielp hem daarbij. “Vroeger liep ik marathons en reed ik met de koersfiets. Ik wou nu terug thuiskomen en rondstappen zonder rolstoel. Daar heb ik hard voor getraind. Op zeven weken mocht ik het revalidatiecentrum al verlaten. Ik blijf thuis heel trouw mijn oefeningen doen samen met mijn hondje Hatchi.”
Soms droom ik 's nachts dat ik nog kan lopen
Hulp in het dagelijks leven
“In het revalidatiecentrum leren ze je opnieuw dagelijkse handelingen aan of hoe je terug rechtstaat als je gevallen bent. Vroeger kookte ik heel graag. Nu lukt dat niet meer, omdat ik moeilijk een half uur kan blijven rechtstaan. Nicole doet de was en maakt het eten klaar. Vier keer per week helpt iemand van thuiszorg bij het poetsen en de boodschappen. Ik voel me zeker niet verlegen om hulp te aanvaarden.”
Innovatieve wondzorg
Al twee jaar komt het Wit-Gele Kruis bij Wim langs om een wonde te verzorgen aan zijn rechtervoet. “Mijn voet geneest niet zoals een gewone voet. Toen het niet lukte om de wonde te helen met wieken, ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Daar gebruikten ze de experimentele L-PRF techniek, waarbij ze met mijn eigen bloed de genezing versnellen. Het was een laatste redmiddel, maar mijn voet is op wonderbaarlijke wijze genezen.”
Vertrouwen in thuisverpleging
“Na die vleesetende bacterie was ik bang om mijn andere voet te verliezen. Ik ben blij dat ik hulp krijg van de verpleegkundigen van het Wit-Gele Kruis. Zij weten heel goed wat ze doen. Ik voel me gerust omdat ze de wonde aan mijn rechtervoet van dichtbij opvolgen.”
Je zal me zelden horen klagen
Wilskracht
Wims sterke karakter is zijn redding. “Je zal me zelden horen klagen. Ik kan leven met pijn en ben content met wat ik heb. Stappen zal nooit meer helemaal goed gaan, maar ik kan gaan en staan waar ik wil. We hebben alles gedaan in het leven wat we wilden. Je moet me niet vragen om bergen te beklimmen, want ik heb hoogtevrees. ’s Nachts droom ik soms dat ik aan het lopen ben. Dan word ik met een goed gevoel wakker.”