De stijl van Céline
Het mooiste aan mijn job is dat je vaak een deel van de familie wordt en alles vanop de eerste rij mee beleeft met de patiënt. Ik probeer altijd voor mijn patiënten te zorgen alsof het mijn eigen familie is, de band die je krijgt is onbetaalbaar.
Ik werk al 23 jaar in het Wit-Gele Kruis en doe mijn job met hart en ziel. Ik ben referentieverpleegkundige pijn, comfort en oncologie en vanuit die job heb ik al veel mensen mogen begeleiden in hun laatste levensfase. Het is hartverwarmend hoeveel je kan betekenen voor je patiënt en familie.
Met mijn drukke job, vrijwilligerswerk en 3 dochters is er niet veel tijd voor extra activiteiten. Gaan wandelen met mijn hond Charlie is dan ook mijn ultieme ontspanning.
Hoewel corona uiteraard nog niet volledig weg is, merk ik wel dat het “normale” leven terug op gang komt. Ik hielp mee in een vaccinatiecentrum, maar ik had hier in september mijn laatste dag aangezien het nu kleinschalig verder gezet wordt. Een duidelijk teken! Mijn dochter Josephine leert autorijden, Irene doet verlaat haar communie… Wat een normale dingen.
Ik werk niet meer als vrijwilliger in het vaccinatie centrum, en ook op andere vlakken van mijn werk voel ik de invloed van de versoepelingen. Sinds september ga ik terug naar het ziekenhuis voor overleg. Dit na anderhalf jaar geen fysiek overleg, telefonisch of via Teams bleven we natuurlijk wel in contact. Er gaan weer meer stagiairs mee op dienst. Onze opleidingen gaan ook terug fysiek door. Het voelt dus iets meer als het werken precorona.