Het verhaal van mantelzorger Conny
Jos De Leebeeck (85) en zijn enige dochter Conny (61) wonen recht tegenover elkaar. Elke dag steken ze de straat over om bij elkaar op bezoek te gaan. Zij om zijn medicatie klaar te zetten, de krant te brengen, te kijken of hij goed heeft geslapen en alle ramen en gordijnen open te gooien. Hij om mee te werken in de tuin, te komen eten en om te spelen met zijn achterkleinkinderen. Ze zijn als twee handen op één buik.
Conny De Leebeeck
- heeft 2 zonen, 1 dochter en 3 kleinkinderen
- is mantelzorger voor haar vader Jos
- heeft zelf nog gewerkt voor Gerust Zorgcentrale
Belofte
"Mijn mama had de ziekte van Hodgkin toen ze 34 jaar was. Ze kreeg in die tijd hele zware bestralingen waardoor ze het heeft overleefd. Maar op 64-jarige leeftijd was haar lichaam op en is ze aan verschillende kwalen gestorven. Ik heb voor haar gezorgd en de laatste week hebben mijn vader en ik aan haar bed gewaakt. Hij 's nachts en ik overdag. Ik heb haar toen beloofd dat ik altijd voor onze papa zou zorgen. En ik zou het ook niet anders willen."
Goed omringd
"Het kortetermijngeheugen van mijn vader werkt al wat minder goed. Ik help dus om zijn medicatie klaar te zetten en herinner hem eraan om die in te nemen." Jos heeft een personenalarm van Gerust Zorgcentrale. "Die naam is echt goed gekozen", vindt Conny. "Nu voel ik me gerust als hij gaat douchen of als hij 's nachts opstaat om naar het toilet te gaan. Als hij valt, kan hij op de knop van zijn alarm duwen en dan verwittigen de permanentiemedewerkers van Gerust Zorgcentrale me. Ik moet maar de straat oversteken om hem te helpen. Wanneer ik er niet ben, is er altijd iemand anders die kan langsgaan, zoals mijn man of mijn kinderen die in de buurt wonen."
Vals alarm
"Ik wil niet dat mijn dochter ongerust is”, zegt Jos. “Met een personenalarm voel ik me trouwens zelf ook veiliger. Ik ben zeker niet beschaamd om het aan mijn pols te dragen." "De eerste oproep die ik kreeg was vals alarm”, zegt Conny lachend. “Ik werkte toen zelf nog bij Gerust Zorgcentrale als permanentiemedewerker. Hij was aan de buurvrouw aan het uitleggen hoe het werkt en had per ongeluk écht op de knop gedrukt."
Vake Jos
"Ik heb drie kleinkinderen tussen 3 jaar en 15 maanden oud. Mijn vader is hun grootste speelkameraad. Ze noemen hem Vake Jos. Als hij langskomt, hebben ze alleen nog oog voor hem”, glimlacht Conny. “Ik ben al 85 jaar en toch voel ik me niet zo”, zegt Jos. "Mijn achterkleinkinderen houden me jong en ik kan me geen betere dochter wensen. Ik voel me heel gelukkig."