Hoe Patrick dankzij hulpmiddelen nog thuis woont
Dertien jaar geleden viel Patrick door het plafond van zijn zolder. Plots stond hij in de living, met zijn twee voeten op de grond. Daardoor ving zijn ruggengraat de klap van de val volledig op. Na een lange revalidatie kon Patrick opnieuw wandelen.
“Mijn vrouw Tatyana en ik hadden net een nieuwe woning gekocht, maar waren nog niet verhuisd. Het was een warme dag, dus wilde Tatyana een fris drankje naar de werkmannen brengen die nog wat schilderwerken deden. Ik zou naar Antwerpen rijden, maar daar ben ik niet geraakt.
Wat er juist gebeurd is, herinner ik me niet. Ik weet alleen nog dat ik plots op mijn twee voeten in de living stond. Ik was op dat moment al 70 jaar. Wat ben ik blij dat ik nadien weer kon stappen. Al viel ik wel steeds vaker ...
Een val te veel
Brak ik mijn sleutelbeen niet, dan waren het mijn ribben. Het Wit-Gele Kruis kwam regelmatig aan huis om me te ondersteunen bij het wassen, maar steeds voor een korte periode. Anderhalf jaar geleden viel ik opnieuw, dit keer ’s nachts in de badkamer. Na de ziekenhuisopname die daarop volgde, werd ik op een brancard naar huis gebracht. Wandelen lukte enkel met een rollator, en niet te lang. Op dit moment zit ik altijd in mijn rolstoel. De schrik om opnieuw te vallen is te groot.
Jong geleerd is oud gedaan
Er zijn momenten dat ik uit gewoonte wil rechtstaan. Wanneer ik aan tafel zit met vrouwelijk gezelschap en zij rechtstaan, heb ik nog steeds de neiging om dat ook te doen. Ook ’s nachts, wanneer ik naar het toilet moet, zou ik zonder nadenken uit bed stappen. Daarom heb ik een bed met zijrails. Tatyana treft me ’s ochtends vaak aan met een been over de rail.
Een bed met tillift
Sinds ik beneden slaap, komt het Wit-Gele Kruis elke dag langs. Met hulp van de lift halen ze me uit bed en word ik in mijn rolstoel gezet. We starten samen aan mijn dag. Voor ze vertrekken, meten ze mijn bloeddruk en bloedsuiker en geven ze me insuline zodat ik kan ontbijten. Doorheen de dag helpt Tatyana me. Zij is 25 jaar verpleegkundige geweest in Kazachstan. Omdat ze een slechte schouder en knie heeft, huren we de lift. Voordien hielp ze me zelf uit mijn rolstoel, maar dat werd steeds moeilijker.
Liefde is het beste geneesmiddel
Ik verbleef na mijn vorige val zes maanden in kortverblijf. Er werd me aangeraden te verhuizen naar een woonzorgcentrum, maar zonder Tatyana wil ik dat niet. Een tillift, rails om met mijn rolstoel tot aan de auto te geraken, een bed in de living … We vinden altijd het juiste hulpmiddel, als we maar samen thuis kunnen blijven.”