De stijl van Peter
Al 20 jaar werk ik ondertussen bij het Wit-Gele Kruis en ik doe het nog altijd even graag! Momenteel ben ik coördinator van de mobiele en nachtequipe. Ik ben vaak op de baan en mijn dagen zijn super gevarieerd.
Ik hou ervan om voor mensen te zorgen. En dat beperkt zich niet tot de patiënten. Ik volg kookles en breng regelmatig iets mee voor mijn collega’s. Dan kunnen zij mee genieten van al dat lekkers.
Toen ik onlangs gebeld werd of ik mee wou gaan kijken naar een teaching over een LVAD was mijn aandacht meteen geprikkeld.
Een LVAD (Left Ventrikel Assist Device) is een kunsthart bestaande uit een elektrisch aangedreven bloedpomp en een uitstroomslang. De elektrische aangedreven bloedpomp geeft ondersteuning aan de linker kamer, dit met de bedoeling het lichaam weer van voldoende bloedtoevoer te voorzien. De bloedpomp zuigt het bloed uit de linker kamer en pompt het via de uitstroomslang terug in de grote slagader, aorta.
Als verpleegkundige staan we in voor de opvolging van enkele belangrijke parameters: INR (meten van de stollingstijd van bloed), bloeddruk en polsslag. De wonderen van de moderne techniek zomaar eventjes thuis mogen verzorgen, hoe geweldig is dat!
Foto: Hartcentrum Aalst
Coronatijden blijven ondanks de doffe ellende van ziekte en verdriet voor ons als thuisverpleegkundigen ook wel heel afwisselend en boeiend. Naast ons ‘normale’ werk komen er weer een aantal boeiende uitdagingen bij. Vandaag mochten we met enkele collega’s een volledig woonzorgcentrum in Oud-Turnhout gaan testen op covid-19. Opvallend hoe we op erg korte tijd op mekaar ingespeeld geraakten. Dankjewel Sven en Nathalie van afdeling Turnhout en Ilse van de mobiele equipe! Top-team!
Van thuisverpleegkunde naar COVID-19 quarantainezorg in een woonzorgcentrum. Het contrast met mijn laatste ronde kan niet groter zijn. De wereld - ook voor mezelf - een beetje op z’n kop. ‘Nurses united’ in tijden van COVID-19.
Ik ga vandaag meedraaien op een corona-unit van woonzorgcentrum Sint-Lodewijk in Schilde. Even volledig in het verhaal van corona, dat wild om zich heen graait en mensen doodziek maakt. Ik krijg een volledig beschermpak met spatscherm, FFP2-masker en handschoenen. Kortom: de beelden die je dagdagelijks op tv ziet, maar dan in werkelijkheid. Verstand constant op scherp: wat heb ik aangeraakt, wat is proper, wat is vuil, wie doet wat?
Nicole, Christel, Isja, Sofie, fantastische collega’s die me mee opnemen in ‘hun team’. Zo fantastisch om hun passie mee te voelen en te zien hoe ontzettend begaan ze zijn met hun eigen mensen waar ze al jaar en dag zorg voor dragen! Of je hier nu zorgkundige bent, verpleegkundige, arts …, dat maakt allemaal niet uit. Titels vallen hier weg. De zorg staat centraal. Iedereen helpt mee waar kan. Hartverwarmend!
Enkele bewoners zijn er erg aan toe. Ze gaan snel achteruit. Enkel doorgedreven comfortzorg is nog aangewezen… Familie kijkt radeloos toe vanop de parking, achter glas, want ze mogen er niet meer bij. Het zet je even terug met de voeten op de grond… Ingepakte verpleegkundigen zijn het laatste beeld op deze mensen hun netvlies. Voor mezelf is het enorm beklijvend om de mooie borden te zien die familieleden maken en aan het raam kleven om voor hun oma, opa, nonkel, tante te supporteren… Helaas loopt het hier op 'onze' eenheid voor enkelen slecht af. Ze hebben gevochten, maar hebben het jammer genoeg niet gehaald.
Moe en onder de indruk van de impact op zoveel mensen en families, trek ik naar ons provinciaal secretariaat in Herentals om mijn coördinatiewerk voor de mobiele equipe verder te zetten. Toch ook even debriefen…
Een ongelofelijke dankjewel is hier alleszins op zijn plaats voor onze directie en regioverantwoordelijke voor de dagdagelijkse steun: logistiek, maar ook voor het luisterend oor!
Stay safe! Tot de volgende!
Lees meer over Peter zijn ervaringen in het woonzorgcentrum.
Copyright foto: Photo News