Celien Hermans vertelt over haar herseninfarct en diabetes

Laatste update op 09/06/2026

3 minuten

Vlaanderen

Celien Hermans heeft ondanks enkele medische tegenslagen een bewonderenswaardige kracht ontwikkeld. Ze vertelt openhartig over haar herseninfarct, leven met diabetes en hoe ze ondanks alles blijft genieten van elke nieuwe dag.

Luister naar je lichaam

Je bent nog jong maar hebt al enkele zware medische diagnoses gekregen. In 2018 werd je getroffen door een dubbel herseninfarct. Wat is er gebeurd?

“Op een ochtend voelde mijn linkerbeen ongewoon stijf aan. Doorheen de dag werd dat alleen maar erger. Plots reageerde het helemaal niet meer. Ik ging meteen naar de spoed. Eerst dachten artsen aan het Guillain-Barré syndroom, maar verder onderzoek wees iets anders uit: er zat een scheurtje in mijn halsslagader en een bloedklonter was naar mijn hersenen gegaan. Dat gaf een enorme schok. Achteraf kon ik de signalen beter plaatsen: de vermoeidheid, hoofdpijn en het gesuis in mijn oor.”

Welke impact had dat op je leven?

“Ik lag tien dagen in het ziekenhuis en mocht daarna thuis revalideren. Dat vond ik fijn, omdat ik zo meer inspraak had. Nu, acht jaar later, voel ik me goed. In het begin werd ik opgevolgd om epilepsie uit te sluiten, en dat maakte me bang. Maar ik ben blij dat mijn hersenen nog jong en flexibel waren en de revalidatie daardoor vlot verliep. Als ik moe ben, merk ik dat mijn concentratie minder is, maar verder kan ik alles weer doen. Ik liep zelfs mee in de Antwerp 10 Miles!”

Omdat ik van bij de start mocht meebeslissen, kon ik thuis revalideren

Je had in die periode veel zorg nodig. Hoe voelde dat?

“In het begin was dat echt wennen. Ik had veel hulp nodig en moest veel medicatie nemen. Gelukkig woonde mijn mama dichtbij en de kinesist achter de hoek. Als diabetespatiënt heb ik al wat ervaring in het hulp vragen en krijgen. Maar zo jong in een rolstoel zitten of met een rollator stappen … dat blijft vreemd.”

Wat heb je geleerd uit die moeilijke periode?

Celien: “Dat je moet luisteren naar je lichaam, meer dan je denkt. Ik ben van nature positief ingesteld, maar ik leerde wel om beter voor mezelf te zorgen. Ik sport meer en probeer rust in te bouwen. Als iets niet goed voelt, ga ik naar een arts. Het kan eens tegenzitten maar vergeet niet dat elke dag een nieuwe kans is om de mooiste dag van je leven te worden.”

Je bent ook diabetespatiënt type 1. Hoe ontdekte je dat?

Celien: “Ik was negen toen ik plots heel veel dorst had en sterk vermagerde. Bij de huisarts gingen de alarmbellen rinkelen, en even later lag ik op de spoed. Die diagnose kwam hard binnen. Ik dacht dat mijn leven voorbij was. Maar na al die jaren weet ik dat er wél veel mogelijk is. De medische hulpmiddelen zijn ondertussen zoveel beter dan vroeger. Ik heb nu bijvoorbeeld een insulinepomp.”

Leven met diabetes gaat zoals in de liefde: met ups en downs

Je schreef het lied “Sucre” om diabetes onder de aandacht te brengen. Waarom wou je dat doen?

Celien: “Als je diabetes hebt, moet je altijd nadenken: over eten, plannen, activiteiten … Het haalt heel wat spontaniteit weg. En toch is het leven met diabetes leefbaar, alleen is het niet gemakkelijk. Het gaat met ups en downs, zoals in de liefde. Dat wilde ik tonen. Dat het serieus kan tegensteken, maar ook prachtig kan zijn. De turbulentie zit in beide en voor veel diabetespatiënten was dat zéér herkenbaar.”

Heb je tot slot nog tips voor onze lezers?

Celien: “Praat met je artsen en stel vragen. Zoek samen naar evenwicht. Je mening als patiënt telt óók. Luister naar je lichaam en zorg voor elkaar. Een klein gebaar, een bezoekje, een telefoontje … het maakt zo’n verschil. Ik heb zelf veel steun gekregen, ook van het Wit Gele Kruis. Dankzij hun begeleiding als kind voelde ik me minder alleen in mijn diabetesverhaal.”