Een laatste babbel, een blijvende band
Yvonne uit Kalken bouwde doorheen de jaren een speciale band op met haar thuisverpleegkundigen van het Wit-Gele Kruis. In het bijzonder ook met Beatrijs Wierinck, ‘Bea’ voor vrienden, familie én patiënten. Maar nu gaat Bea op pensioen en komt ze een laatste keer langs bij Yvonne.
10 jaar in zorg
Yvonne: "Toen ik de eerste keer thuisverpleging kreeg, was ik net geopereerd aan mijn hart, ik mocht naar huis en wou alleen verzorgd worden door het Wit-Gele Kruis. Ik had bij mijn zus gezien hoe goed zij dat aanpakten. Ze hielpen mij ook met wassen, aan- en uitkleden en bleven daarna wekelijks mijn medicatie klaarzetten.
Vorig jaar ben ik wel héél ziek geworden, de dokter zei dat mijn leven aan een zijden draadje hing. Ik had een bacteriële infectie op mijn hartklep. Ik kwam uit het ziekenhuis met een antibiotica-infuus. Twee maanden lang kwamen mijn thuisverpleegkundigen elke dag langs om het infuus aan- en af te koppelen. Ze moesten bij mij blijven zolang het infuus liep. In die tien minuten dat dit duurde, hebben Bea en ik heel veel gebabbeld."
Een speciale connectie
"Met Bea klikte het vanaf dag één. Ze heeft altijd ontzettend veel gedaan voor mij. Als ik mij niet goed voelde, liet ze er geen gras over groeien en belde ze meteen de huisarts. En als ik het moeilijk had, bood ze tijdens de zorg altijd een luisterend oor. Ik zal haar enorm missen nu ze op pensioen gaat. En ook haar collega’s zullen haar missen, dat hebben er mij al een paar verteld. Ze praten altijd vol lof over Bea!"
"Bea blijft hier altijd welkom."
Yvonne
"Ik ben altijd tussen de mensen geweest, dat was mijn beroep, ik had een winkel en stond op de markt. Het liefste wat ik deed, was mensen observeren. Dat mis ik wel nu ik niet meer zo vaak buiten kom. Gelukkig woont mijn zoon hier om de hoek. Ook mijn thuisverpleegkundigen zijn erg belangrijk voor mij. Ik ga Bea dan ook heel hard missen, wat zij allemaal voor mij heeft gedaan …"
"De vele gesprekken die we hadden tijdens de zorg, waren vaak diepgaand. Zij luisterde en gaf mij raad, maar evengoed was het omgekeerd. Ik weet dat ze een beetje schrik heeft voor haar pensioen. Ze gaat een nieuwe levensfase in en elke verandering is een aanpassing maar dat komt wel in orde. En Bea blijft hier altijd welkom natuurlijk, met of zonder verpleegtas!"
Bea
"42 jaar heb ik bij het Wit-Gele Kruis gewerkt, maar dat voelde nooit aan als werken. Alles wat ik deed, heb ik met plezier gedaan voor mijn patiënten. Met Yvonne heb ik een speciale band, ze is nog heel helder van geest en zorgt goed voor zichzelf. Ook ik heb altijd genoten van onze gesprekjes tijdens de zorg.
In al die jaren als thuisverpleegkundige bouwde ik natuurlijk een sterk lokaal netwerk op. Een nauw contact met de huisartsen is cruciaal voor goede zorg, ik ga hen ook zeker nog een afscheidsbezoekje brengen."
"Ik deed mijn job met hart en ziel, maar nu ga ik toch luisteren naar de goede raad van mijn 88-jarige moeder: ‘Bea, je hebt zoveel gegeven voor je werk, voor je patiënten en collega’s. Nu is het écht tijd om aan jezelf te denken.’ Al kom ik deze zomer toch nog een paar weken werken om de vakantiedrukte op te vangen …"