Raf Van Brussel: “Mijn littekens horen bij mij. Ze tonen dat ik iets overwonnen heb”
Raf Van Brussel vertelt openhartig over een jaar vol medische uitdagingen maar ook vol veerkracht. Wat begon als onschuldige buikpijn, groeide uit tot een intens medisch traject dat zijn leven op zijn kop zette. Zijn verhaal gaat over complicaties, een tijdelijke stoma, bloedingen en herstel, maar ook over openheid, steun en het doorbreken van taboes.
Raf Van Brussel
- Geboren op 23 maart 1971
- Nam tweemaal deel aan Eurosong
- Zanger, songschrijver en radiopresentator bij JOE
- Bekend van de band Sunny Side Up, soloprojecten en albums zoals ‘Flyin’ en ‘No Looking Back’
Hoe is het allemaal begonnen?
“Mijn huisarts dacht dat ik tekenen van een appendicitis (ontsteking van de blinde darm) vertoonde. In het ziekenhuis bleek het echter een zware ontsteking van de dikke darm te zijn. Via robotchirurgie werd 23 centimeter darm verwijderd. Alles leek goed te gaan, tot ik kort daarna opnieuw hevige pijn kreeg. Mijn darm was geperforeerd en ik moest met spoed geopereerd worden. Toen ik wakker werd, had ik een stoma: een kunstmatige opening in de buik waardoor de ontlasting via een opvangzakje het lichaam verlaat. Tot dan kende ik dat enkel van naam. Een verpleegkundige vertelde me dat een stoma voor sommige patiënten het verschil kan maken tussen leven en dood. Dat moment vergeet ik nooit.”
Hoe ging je daar mee om?
“Een stoma was mijn enige optie dus ik moest het aanvaarden, maar het kwam hard binnen. Dat het tijdelijk zou zijn, maakte het draaglijker. Ik bleef positief: ik heb pech gehad, maar ook geluk dat ik er nog ben. Na de operatie moest ik meer dan een half jaar met mijn stoma leven. Door het littekenweefsel kon hij niet meteen verwijderd worden. Toen dat uiteindelijk wel kon, kreeg ik thuis een zware bloeding en belandde ik opnieuw in het ziekenhuis. Na een paar bloedtransfusies kwam alles gelukkig goed. Het was een bewogen jaar.” (lacht)
Wie of wat heeft jou het meest geholpen in die periode?
“Zonder twijfel mijn gezin. Een goede thuissituatie is cruciaal. We zijn heel hecht en ik heb van in het begin gezegd dat ik hen er keihard bij ging betrekken. Mijn vrouw en dochter wilden dan ook meteen leren hoe ze konden helpen. Zelfs kleine ongelukjes ’s nachts besprak ik gewoon met hen. Daarnaast hebben ook de thuisverpleegkundigen me veel geleerd. Ze namen hun tijd en legden alles rustig uit.”
“Deze periode heeft me geleerd dat geluk niet in grootse dingen zit, maar in verbondenheid”
Hoe ging je om met de nieuwe situatie?
“In het begin was het zoeken. Soms ging het goed en soms liep het mis, maar ik leerde snel. Het belangrijkste is dat je rustig blijft en de tijd neemt. Tijdens een weekje aan zee zonder thuisverpleging moest ik het helemaal alleen doen. Toen dat lukte, gaf dat mijn zelfvertrouwen een enorme boost.”
Je deelde je verhaal ook publiek. Waarom wou je dat doen?
“Ik kreeg zoveel vragen over waar ik was en of ik ziek was. Ik heb dus beslist om mijn verhaal te delen. De reacties waren hartverwarmend. Mensen herkenden zich erin en vertelden over hun partner, ouder of kind met een stoma. Sommigen vroegen me zelfs om aan niemand te vertellen dat zij er zelf een hadden. Dat raakte me diep. Het taboe is nog groot en net daarom blijf ik erover praten. Een paar mooie reacties van jonge mensen gaven me ook hoop. Een jongen schreef: ‘Mijn vriendin heeft een stoma, maar ik zie haar graag.’ Wat kan er mooier zijn dan dat?”
(Lees verder onder de foto)
Patiënten vertellen vaak dat een stoma hun zelfbeeld verandert. Hoe heb jij dat ervaren?
“Voor mij was het tijdelijk, maar het veranderde mijn leven wel. Ik probeerde zoveel mogelijk te blijven doen, zelfs een motorrit met één van de kinderen achterop. Maar ik begrijp dat veel mensen zich net geremd voelen door hun stoma en liever op veilig spelen. Toen ik in Portugal op vakantie voor het eerst mijn T-shirt wou uitdoen, aarzelde ik bijvoorbeeld. Dat is menselijk. Mijn buik leek op een maanlandschap, vol littekens. (lacht) Ik voelde me even kwetsbaar. Maar mijn vrouw zei: ‘Ze moesten maar eens weten wat je allemaal hebt meegemaakt.’ En ze had gelijk. Die littekens horen bij mij. Ze tonen dat ik iets overwonnen heb.”
Wat wil je meegeven aan onze lezers?
“Deze periode heeft me geleerd dat geluk niet in grootse dingen zit, maar in verbondenheid. Gezondheid is geen evidentie. Ik ben dankbaar dat ik mag herstellen en omringd ben door een warm gezin. Vroeger werkte ik te veel, nu geniet ik van kleine dingen: een wandeling of een etentje met de kinderen. Wat ik anderen wil meegeven? Wees mild voor jezelf. Verwacht niet dat alles van de eerste keer lukt. Vraag hulp en uitleg. Betrek je gezin, want samen gaat het beter. En vooral: praat erover. Dat helpt meer dan je denkt.”